Πέμπτη 31 Μαρτίου 2022

Το σύνδρομο του Κρόνου

 

Κι όταν η Μήδεια μεμιάς κλατάρει και σαλέψει

το Μέρμερο όταν τον ζώσουν φίδια μαύρα

και κεταμίνη μες στα σπλάχνα του του Φέρητα κυλήσει

και τάφος ανοιξιάτικος τα πρώτα χιόνια πιει

θα ‘ναι η ώρα που κοράκια θ’ ανατέλλουν

και στέκονται σαν κάμερες το αίμα της να πιουν

σαν θεατές ζητούν εκδίκηση να πάρουν

την κάθαρση στα μέσα τους να την καταναλώσουν

και πάνω στα παντζούρια της εκδίκηση να γράψουν

Τότε είναι εγώ που θα καταλαγιάσω

παιδί της Γαίας του Ουρανού Θεός ανάμεσα τους

θα με ξεχάσουν μονομιάς στα σπλάχνα μου τον Δία

τα τέκνα μου που ρήμαξα δικαίωμα γιατί είχα

κι η Ρέα στη γωνιά θα κλαίει σιωπηλά

γιατί γυναικά είναι κι αυτή καθώς η μητροκτόνα

και ξέρει πως εγώ μπορώ αυτό που δε μπορεί

Κανίβαλοι αδέρφια μου σταθείτε εδώ σιμά μου

Τιτάνα αναγνωρίστε με σταυρώστε την καριόλα.

Τετάρτη 5 Ιανουαρίου 2022

And a happy new year


Το τέλος της μέρας με βρίσκει στο πάνω μέρος των σκαλιών. Είναι όμορφα εκεί αυτή την ώρα. Ο ήλιος δύει κι είναι όμορφα.

Αντιπαθώ τα ηλιοβασιλέματα. Τα βρίσκω μονότονα και προβλέψιμα. Φαινόμενο γραμμικό κι επαναλαμβανόμενο. Από την άλλη βρίσκω έξοχο το μούχρωμα, με τη δυναμική χαοτική του συμπεριφορά, και το πάντρεμα των σύννεφων με τα απομεινάρια του φωτός. Την προβολή τους στα παλιά κτίρια της πόλης. Μιας πόλης που αργοπεθαίνει, μα ο γιατρός μας είπε να μην της πούμε. Είμαστε οι τυχεροί αρχαιολόγοι. Αυτοί που έχουν την τιμή να παρατηρούν το αντικείμενο της μελέτης τους πριν την επερχόμενη καταστροφή.

Αδειάζω το ποτήρι μου στα γρήγορα. Νιώθω μια δυσφορία. Αναρωτιέμαι τι να με ενοχλεί, η υγρασία ή το κρύο. Μάλλον το πρώτο. Μάλλον απλώς τα φορτώνω στον καιρό. Η παλιά καλή πεπατημένη, το τέλειο άλλοθι για τα μικρά καθημερινά εγκλήματα μας, με θύματα τους εαυτούς μας ή τους αγαπημένους μας. Τα σκάτωσα, αλλά έριχνε καρέκλες.

Φεύγω. Κάνω μια γύρα στους δρόμους της άνω πόλης. Σκέφτομαι να μπω κάπου για ένα κονιάκ. Θυμάμαι αμέσως πως ανήκω στους διανοητικά χαλασμένους και ηθικά κολάσιμους πολίτες. Απαγορεύεται. Είμαι το κοριτσάκι με τα σπίρτα σε μια πιο καβατζωμένη καίτοι βραδυφλεγή εκδοχή του. Είμαι ο άνθρωπος που αποφάσισε να μη γίνει ρινόκερος, αλλά αμέλησε να διαβάζει στα ψιλά γράμματα στους όρους του συμβολαίου πως οι μη μετατρεπόμενοι σε ρινόκερους δύνανται να μεταλλαχθούν σε αμοιβάδες. Αναρωτιέμαι πως θα 'ταν το closing time του tom waits αν ήταν ανεμβολίαστος και χωρίς πρόσβαση στα μπαρ. Περιμένω να δει τη μουσική θα γραφτεί για την εποχή μας. Οι καλλιτέχνες συνθηκολόγησαν. Τι στίχο να γράψεις όταν επιδεικνύεις covid pass για να μπεις σε αποστειρωμένους χώρους μη καπνίζοντων;

Κάνω να κατέβω προς την πόλη. Ένας τρελός μπεκρής με σταματάει. Τον κοιτάζω και συνειδητοποιώ: εικόνα απ' το μέλλον. Μαντεύω τις δικές του σκέψεις. Μια εικόνα απ' το παρελθόν.

Με ρωτάει: θέλεις κάτι;  Όχι σε τσαμπουκά. Όχι τι κοιτάς ρε μαλάκα. Με ρωτάει αν όντως θέλω κάτι.

Την εσωτερική γαλήνη. Λίγα παραπάνω φράγκα. Το κορίτσι που αγαπώ. Να πάρει η αεκ το τσου λου.

Όχι φίλε, να 'σαι καλά.

Φτάνω στους δρόμους του κέντρου. Χριστούγεννα κι ο κόσμος βγαίνει να πάρει δώρα για παιδιά, ανίψια, για τον εαυτό του, για να εξαγοράσει την αγάπη των οικείων του, για να μπουκώσει τα κενά στην ψυχοσύνθεση του με περιτυλίγματα, γιρλάντες και γκάτζετ. Μπαίνω σ' ένα μαγαζί κι αγοράζω μια μαλακία. Τους βάζω να μου την τυλίξουνε. Σκοπεύω να μην ανοίξω το δώρο μου αυτές τις γιορτές. μα του χρόνου που θα 'χω ξεχάσει τι πήρα και θα κάνω έκπληξη στον εαυτό μου.

Μου 'χες πει: οι ιστορίες που γράφεις πρέπει να ΄χουν πλοκή. Οπότε σ' αυτό το σημείο μπορώ να βάλω έναν τυπά να μαχαιρώνει μια τύπισσα στην άκρη του δρόμου. Ένα τροχαίο. Έναν βάτραχο που μετατρέπεται σε πρίγκιπα. Έναν μετεωρίτη να πέφτει κι αρχινά το post-apocalypse. Ένα γεγονός που θα δίνει έναυσμα σε ένα διήγημα.

Τίποτα απ' αυτά. Εδώ που ζούμε δεν υπάρχει πλοκή. Δεν υπάρχουν γεγονότα. Δεν υπάρχει το τυχαίο, δεν υπάρχει η δυναμική των κοινωνικών σχέσεων που μπορεί να πάρει σάρκα και οστά απ' τις σκέψεις μου. Υπάρχει μόνο ο κύκλος του εμπορεύματος, η εξουθενωτική παραγωγή του, η οργανωμένη κυκλοφορία του κι η μηχανική κατανάλωση του. Υπάρχει ο φετιχισμός του. Υπάρχει η απόσπαση υπεραξίας που ρημάζει το μυαλό, την καρδιά και το σώμα. Όλα τα έργα τέχνης είναι το αντεστραμμένο και θολό καθρέφτισμα της ως άνω διαδικασίας από το θέαμα. Είναι η διασωλήνωση της φαντασίας μας και το αλγοριθμικό ψείρισμα της από τις μηχανές. Η απόπειρα να πειστούν οι μη ζώντες πως υπάρχει ζωή.

Γυρίζω σπίτι. Βγαίνω στο μπαλκόνι. Κοιτάζω γύρω μου. Κοιτάζω κάτω. Μια γάτα με καρφώνει με το βλέμμα της. Ελπίζει να την ταΐσω. Πάω στο ψυγείο, βρίσκω ότι απέμεινε από χθες, της το δίνω. Ανεβαίνει και το τρώει λαίμαργα.

Ανάβω τσιγάρο. Όλα καλά.

Τρίτη 7 Δεκεμβρίου 2021

Οδηγίες για μια καλή ζωή


Εμπρός λοιπόν

σηκωθείτε από τα κρεβάτια σας

και τα καθαρά σας λευκά σας σεντόνια

τα πλυμένα συνετά στους εξήντα

απολαύστε το ενεργειακά επαρκές πρωινό σας

φιληθείτε καθώς αρμόζει

στις άκρες των χειλιών σας

και σπεύσατε προς τις δουλειές σας

Να σηκώνετε τηλέφωνα

να λαμβάνετε πρωτοβουλίες

και προπαντών μη λησμονήσετε

να φλερτάρετε με τη γραμματέα

που σας ποθεί ιδιαιτέρως

Πιείτε νερό εμφιαλωμένο

οδηγήστε με ασφάλεια προς τον προορισμό σας

και για τη νυχτερινή σας ψυχαγωγία

αναζητήστε έξυπνα ντραγκς

αποφεύγοντας προϊόντα αλκοολικής ζύμωσης

Το βράδυ να μην αμελήσετε να κάνετε έρωτα

θέτοντας σε χρήση τμήματα του κορμιού σας

και διατηρώντας τις αισθήσεις σας απενεργοποιημένες


(Βέβαια κάποτε είδα έναν άνθρωπο

στη μέση του βουνού και στην άκρη του δρόμου

ποτισμένο στη βροχή

να εξαντλεί τις δυνατότητες του βλέμματος του

ψηλαφίζοντας τον ορίζοντα

αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία)

Τετάρτη 10 Νοεμβρίου 2021

Another night in

 

Στο ‘χα πει πως θα σ’ αφήσω.

Θυμάσαι εκείνο το βράδυ, τότε που σε πόθησα για πρώτη φορά; Μικρός εγώ κι άπειρος, δε σ’ είχα προσέξει καν ως τότε. Αλλά είδα πως σε περιτριγύριζαν όλοι οι μεγαλύτεροι και πως άλλαζε η διάθεση τους όταν βρισκόσουν γύρω τους. Και κάρφωσα τη ματιά μου πάνω σου κι αποφάσισα πως θέλω να ‘μαι μαζί σου. Αγνοώντας τις συνέπειες της πεθυμιάς μου.

Λίγες νύχτες μετά, βρέθηκες ξανά τυχαία γύρω μου, κι όλοι οι φίλοι ξανά τα ίδια, ξανά η ίδια λάμψη στα μάτια τους. Τότε βρήκα το θάρρος, σε πήρα παραδίπλα, κι όταν μείναμε μόνοι, σ’ αγκάλιασα, σε φίλησα κι ενωθήκαμε. Οι πέντε μου αισθήσεις πληρώθηκαν και κάθε κύτταρο μου είπε, ιδού, αυτός είναι ο λόγος που γεννηθήκαμε. Αυτό ήταν, επιτέλους, ήταν καλύτερο κι απ’ ότι λέγανε.

Πέρασαν πολλές τέτοιες νύχτες. Είχαμε μια σχέση μυστήρια, θυμάμαι, κι ήταν μόνο μετά το σούρουπο που σε αναζητούσα και τότε πάντα σ’ έβρισκα, πάντα ήσουν εκεί για μένα, και σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό. Κι ήταν σαν την πρώτη φορά κι ακόμα καλύτερα.

Βγαίναμε και τραγουδούσαμε και χορεύαμε και γελούσα με τ’ αστεία σου μέχρι τα χαράματα. Έπειτα σ’ έπαιρνα στο κρεβάτι μου και σου δινόμουν ολόκληρος κι όταν έκλεινα τα μάτια μου ένιωθα την άγρια γαλήνη, που μόνο όποιος έχει ξέρει να κολυμπά κόντρα στο κύμα σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα μπορεί να νιώσει.

Κι άρχισα να νιώθω την κάθε επόμενη μέρα ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Άρχισα να νιώθω μιαν ανεξήγητη μελαγχολία, και να λέω, έτσι χωρίς κανένα λόγο, πως δεν είσαι για μένα τελικά και πως ίσως ήρθε η στιγμή να τη δω αλλιώς. Και συνέχεια το μετάνιωνα.

Ύστερα άρχισες τις μαλακίες σου. Όχι πως δεν τα ‘ξερα, τα ‘ξερα ο έρμος, μου  τα’ χαν πει. Κι έβαζα τα κλάματα στο απροειδοποίητο κι έβριζα τους δικούς μου κι ακόμα κι όταν έβρισκα κι άλλες ν’ αγαπήσω πάντα στην αγκαλιά σου γυρνούσα.

Μην ακούω δικαιολογίες. Μην ακούω πως μπορούμε επιτέλους να τα πάμε καλά και να τα βρούμε αρκεί να ξεκαθαρίσουμε τι θέλουμε. Το ξέρεις πως κάτι τέτοιο δε γίνεται. Ξεχνάς τα μπουνίδια με τον κολλητό για πάρτη σου; Ξεχνάς τότε που για σένα δεν πήγα δυο σερί μέρες στη δουλειά και με μπούλεψε τ’ αφεντικό; Θυμάσαι που μετά που δεν έβρισκα μεροκάματο κι ήμουνα ταπί, μου ζήτησες λεφτά, γιατί βέβαια δε σ’ ένοιαζε καθόλου, και σου ‘δωσα τέσσερα κατοστάρικα σ’ ένα μήνα και μ’ έψαχνε η σπιτονοικοκυρά να με μπουλέψει κι αυτή;

Σταμάτα να με κοιτάς μ’ αυτό το βλέμμα.

Αφού ξέρεις πως δεν αντέχω.

Δεν αντέχω άλλο.

Είναι δυο βδομάδες που δεν έχουμε βρεθεί και νιώθω καλύτερα.

Όχι, σε παρακαλώ.

Σε παρακαλώ, μη φύγεις.

Έλα δω.

Κι ύστερα, σε πήρα στα χέρια μου, σε σήκωσα στον αέρα, σε γύρισα ανάποδα κι άδειασα το περιεχόμενο σου στο ποτήρι μου.

Τετάρτη 14 Απριλίου 2021

Λαϊκό καραντίνας υποψήφιο για φτηνιάρικη μελοποίηση


Απαγορεύεται

Να παίρνω τους δρόμους

Με δάκρυα στους ώμους

Χωρίς δισταγμό

 

Απαγορεύεται

Σε πάρκα να πίνω

Κομμάτια να γίνω

Για να κοιμηθώ

 

Και τώρα που να ‘σαι

Με ποιον να κοιμάσαι

Και πίσω πως θα ‘σαι

Απαγορεύεται

Να προσπαθώ

 

Ποια χέρια αγγίζεις

Ποιο φρούριο τώρα χτίζεις

Ποιον πόνο ποτίζεις

Απαγορεύεται

Να σ’ αγαπώ

 

Και δεν παλεύεται

Μονάχος να μένω

Τις σκέψεις να τρέμω

Μην σε ονειρευτώ

 

Και δεν παλεύεται

Να μην επιστρέψω

Και πώς να χωρέσω

Σε ποιον κωδικό

 

Και τώρα που να ‘σαι

Με ποιον να κοιμάσαι

Και πίσω πως θα ‘σαι

Και δεν παλεύεται

Να προσπαθώ

 

Ποια χέρια αγγίζεις

Ποιο φρούριο τώρα χτίζεις

Ποιον πόνο ποτίζεις

Και δεν παλεύεται

Να σ’ αγαπώ

 


Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2020

Σ' ένα μπαρ, υπό συνθήκες δυσμενείς, περιμένοντας


 Το τρίτο ποτό ήταν πάντα το καλύτερο. Το δεύτερο πινόταν πολύ γρήγορα. Όσο για το πρώτο, ως γνωστόν, ένα ίσον κανένα. Αραχτός στην αυτοσχέδια μπάρα, απολάμβανε μελαγχολικά την κάθε γούλια. Η μελαγχολία έγκειται στο μετέπειτα, καθώς αδυνατούσε να αποβάλλει την κακή συνήθεια που είχε αποκτήσει: κατά τη διάρκεια του τέταρτου ποτού ο χρονικός ορίζοντας ξεμάκραινε, από  το αιώνιο παρόν της μεθυσμένης νιότης του, στο καταραμένο αύριο στης αλκοολικής μέσης ηλικίας του. Το αύριο. Ένα παιδί, ένα γατί, μια δημόσια υπηρεσία. Ένα μεροκάματο, ένα βαρύ, αργόσυρτο, αργόσυρτο μεροκάματο, με έναν πονοκέφαλο που είχε πλέον γίνει ο καθημερινός, αν και πλήρως διαχειρίσιμος, μπελάς. Το new normal. Μειδίασε. Τον έπιανε το αυτάρεσκο του, όταν πρόβαλλε στον εαυτό του την πολιτική συνθήκη, ως μια υβριστική και παρατραβηγμένη, το γνώριζε καλά, αναλογία.

 Την περίμενε ώρα πολλή. Κι εκείνη δεν έλεγε να φανεί. Ο κίνδυνος, συλλογίστηκε. Δεν ήταν απλό δα να δίνουν ραντεβού σ’ αυτή την παρακμιακή γωνιά της πόλης. Εδώ, που στηνόντουσαν τα πλανόδια υπαίθρια μπαρ. Εδώ, γεωργίου ολυμπίου και ζαλόγγου γωνία. Χθες ήταν δυο τετράγωνα παραδίπλα. Οι μπάτσοι ήρθαν στις δωδεκάμισι, κάναν τη μισή είσπραξη, δηλαδή το διαλύουμε χωρίς πρόστιμο, το μπαρ αποχώρησε, αποχώρησαν κι αυτοί. Δεν ήταν βολικό που ο ιδιοκτήτης δεν πλήρωνε όλο το ποσό, ώστε τα γουρούνια να κάνουν τα στραβά μάτια, αλλά κάτι ήταν κι αυτό. Μια αλλαγή παράστασης, κατά γενική ομολογία, κακό δεν έκανε. Στην πέρα γωνία, τα βαποράκια την άραζαν κάτω από το υγρό φως. Οι προστάτες μας πέρασαν, τους χαιρέτησαν, άφησαν το κάτι τις τους στο πεζοδρόμιο (η χειραψία, που δεν ήταν σκέτη χειραψία, ήταν πια απαγορευμένη) και αποχώρησαν. Φιου. Θα πιούμε τα ξύδια μας απόψε, οι προτεραιότητες του νόμου και της τάξης για σήμερα είναι διαφορετικές. Το εμπόρευμα έπρεπε να κάνει τον κύκλο του, η οικονομία έπρεπε να μη βαλτώσει, ακόμα κι αυτές οι πρωτόγονες, ακατέργαστες, υλικές μορφές της.

Προσπάθησε να θυμηθεί, με δυσκολία, τα μπαρ όπως ήταν πριν από μια δεκαετία (ήταν τόσο; περισσότερο; λιγότερο;) Με τα κομφόρ τους, με τις σερβιτόρες τους, με τα ξύλινα πατώματα τους, με τη τζαζ και τα σαξόφωνα. Πεδία που ευνοούσαν τη διασπορά του ιού. Ενός ιού που κανένας δε μπορούσε να θυμηθεί αν υπήρξε και πότε υπήρξε, αν και η μυθολογική του υπόσταση ήταν υπεραρκετή ώστε να παράξει αποτελέσματα. Άλλωστε, η μνήμη δεν ήταν πι αυτό που ήταν κάποτε. Δεν ήταν αναλογική, και μοναχά ως ελαττωματικό προϊον ήταν ψηφιακή: οι παλαιοί σέρβερ είχαν καταρρεύσει υπό το βάρος των σέλφι σε άγνωστα και μικρής σημασίας αξιοθέατα, των βίντεο με γατιά που κάνουν ναζάκια και των κόμεντς περί της νέας τάξης πραγμάτων. Ως εκ τούτου, μια γενιά που είχε μάθει να δίνει εργολαβία τη δυνατότητα της για μνήμη στις έξυπνες μηχανές, έπρεπε να μηδενίσει το κοντέρ και να εύχεται πως οι νέοι κβαντικοί, ότι διάολο κι αν σήμαινε αυτό, σέρβερ θα αποδεικνύονταν περισσότερο αξιόπιστοι από τους προκατόχους τους.

 Τώρα, τα μπαρ αποτελούνταν από κατασκευές με τρία ξύλα σε τρία διαφορετικά χρώματα ζυγιασμένα τα δυο κάθετα και το ένα οριζόντια με τρια πλαγιαστά διαγώνια καρφώματα εκατέρωθεν, αντοχής ολίγων λεπτών. Ένα προϊόν αλλκοολικής ζύμωσης αμφίβολης προέλευσης, κι αυτό σελφ σέρβις. Μια ιντάστριαλ μουσική που κανένας δεν μπορούσε να αποφασίσει αν ήταν μαλακία επειδή έπαιζε τόσο πολύ ή αν έπαιζε τόσο πολύ επειδή ήταν μαλακία. Κι έναν αρουραίο καμιά δεκαπενταριά μέτρα μακριά, στα όρια της περιφερειακής του όρασης, που φαινόταν να την περνάει χωνί, αλώβητος από τις κοσμοϊστορικές αρχιδιές που είχαν συμβεί. Αυτό βέβαια, αν δεν είχες να τα σκάσεις… Αν είχες… Κυκλοφορούσαν φήμες για μέρη όπως παλιά, καβατζωμένα, φήμες που δεν μπορούσε να ξέρει αν αντικατόπτριζαν μια παράλληλη πραγματικότητα, πραγματικότητα ωστόσο, ή αν διασπείρονταν από τους γνωστούς καλοθελητές με σκοπό να αναζωπυρώσουν την ελπίδα. «Κοιτάχτε, αν το προσπαθήσετε, μπορείτε κι εσείς κάποια μέρα...» Αυτή η παλαιά γνώριμη και καταραμένη ελπίδα, η φόνισσα της λογικής, η αφειδής προμηθεύτρια διανοητικού οπίου.

 Εκεί την περίμενε. Κι εκεί δεν έλεγε να φανεί. Σκέφτηκε το Μαγιακόβσκι στην Οντέσα. Ήταν ήρεμος, καθώς ο ποιητής. Σα το σφυγμό ενός νεκρού. Κοιτούσε προς μια κατεύθυνση και δεν την έβλεπε. Αναπτέρωνε το ηθικό του τεχνητά, αναμένοντας πως εκείνη την ίδια στιγμή είναι πίσω από την πλάτη του, χαμογελώντας ντροπαλά και πονηρά ταυτόχρονα. Γυρνούσε, κι αυτή δεν ήταν εκεί. Προφανώς, γιατί ήταν πίσω από την πλάτη του. Γυρνούσε. Δεν ήταν εκεί.

 Σερβιρίστηκε το τέταρτο. Δυο παιδιά, δυο γατιά, δυο μεροκάματα. Δυο γαμημένες δημόσιες υπηρεσίες.  Μια ζωή που δεν ήξερε γιατί τη ζούσε, αλλά τη ζούσε. Γιατί δε μπορούσε να κάνει αλλιώς. Γιατί οι επιλογές ήταν τόσες πολλές, που, όπως κάθε γνήσιο φαινόμενο πληθωρισμού, στ’ αλήθεια δεν ήταν καμία. Γιατί η Μεγάλη Ποτοαπαγόρευση είχε στερήσει απ' αυτόν, έναν γνήσιο εραστή του παρελθόντος, αυτό που οι κακομορφισμένοι και ανέραστοι σύζυγοι του παρόντος μπορούσαν να έχουν. Όχι το αλκοόλ. Τη συνθήκη. Που όμως δε μπορούσε, εν προκειμένω, να αναπαρασταθεί ψηφιακά. Ήταν τέτοια σε τόπο παρόντα και χρόνο ενεστώτα. Κι η τρέχουσα αντίληψη περί χωροχρόνου δε βοηθούσε αυτόν, ένα τέτοιο θλιβερό απομεινάρι.

 Την περίμενε. Ύστερα, έφυγε. Σκέφτηκε το ζεστό κορμί της. Τα υπέροχα τόξα των φρυδιών της. Την ελιά της πάνω από τον αστράγαλο. Δεν ήταν σίγουρος αν είχε υπάρξει πραγματικά. 

Τρίτη 24 Μαρτίου 2020

Αν η μισή μου καρδιά


Αν η μισή μου καρδιά βρίσκεται γιατρέ εδώ πέρα,
η άλλη μισή στην κίνα θα 'πρεπε να βρίσκεται

Μα, καθώς είπε κι ο γιατρός,
κομματάκι επικίνδυνο
για μια ευαίσθητη καρδιά

Άσε που 'χε και κάτι δουλίτσες μωρέ
κι ήθελε να ξεσκάσει και λίγο

Τώρα
κάνει παρέα στην άλλη μισή
κλειδωμένη σπίτι.