Πέμπτη 18 Ιουλίου 2019

Σύνθημα σε τοίχο


Το άρωμα σου δεν γκουγκλάρεται.

(Ευτυχώς.)


Δευτέρα 15 Ιουλίου 2019

Tabula rasa


Θα τό θελα να γράψω άλλο ένα
Έτσι, για το τέλος
Μα το φορτίο αποδείχθηκε βαρύ,
Πολύ βαρύ
Και στέρεψα από λέξεις

Οι σελίδες στα βιβλία ξεθωριάσανε
Οι φωνές απ' τα τραγούδια γίναν θόρυβος λευκός
Κι οι φίλοι μου σιγήσανε

Έλα και τάισε με.


Μικρόκοσμος


Τόσα έτη φωτός, τόσα λούμενς, τόσα κέλβιν
Τόσα στ' αστέρια πάμε, τόσα αστέρι μου φεγγάρι μου, τόσα θέλω να ζήσω σαν τ' αστέρια

Ψηλά:
Εκατομμύρια υπέροχες πυγολαμπίδες
Έτοιμα να δώσουνε μισθά σ' ακαδημίες
Ικανά να σώσουνε βραδιές σχεδόν ερωτευμένων

Χαμηλά:
Ένας χαμάλης ανημπορεί να νιώσει το κορμί του
Μια πουτάνα μετράει τους μώλωπες της
Ένας τρελός μετράει κρίκους στην αλυσίδα του
Σε όλες τις Καλκούτες του πλανήτη

Ο γερό-Ναζίμ έβγαλε τη γλώσσα του στ' αστέρια
Οι επιστήμονες δεν έχασαν καιρό
Πήραν τα μέτρα της
Και μονομιάς την κόψανε

Οι καλλιτέχνες χειροκρότησαν.


Ας είναι


Χαλάλι, λοιπόν.
Ας μην ξαναγραφτεί κανένα ποίημα
Ας μην ξαναζωγραφιστεί κανένας πίνακας
Ας μην ξανατραγουδηθεί κανένα άσμα
Ας μην ξαναγυριστεί καμιά ταινία
Ας μην ξαναειπωθεί καμιά θεωρία
Ας μην ξαναχτιστεί κανένα μουσείο

Ας μην.

Γιατί όλα θα τ' αντάλλαζα
Αν κάπως, κάπου, κάποτε
Δυο σώματα αγκαλιάζονταν
Με τόσο σθένος, πάθος κι ένταση
Που καμιά τέχνη δε θα 'ταν αρκετή
Να τα χωρέσει μέσα της

Αν είχαμε ένα χιλιοστό από τη δύναμη τους.


Άνθρακας δώδεκα


Μου το πες μια φορά:
Να δώσω καύσιμο στο πυρ σου

Κι ο αφελής παρήγγειλα
Τόνους από άνθρακα
Να βάλεις στο καμίνι σου
Να ζεσταθώ κι εγώ

Μα εσύ τον αποθήκευσες
Και σα μαστόρισσα
Τον δούλεψες ανήλιαγα

Έλαμψες ολόκληρη σα κρύσταλλο

Και τώρα
Η ψυχή σου είναι τόσο σκληρή
Π' ούτε διαμάντι δε μπορεί να τη χαράξει


Μνημείο


Κάποτε θα γράψουν σε μια πλατεία:
«ο κόσμος σώθηκε»

Και το εγγόνι σου
(το εγγόνι των ανθρώπων)
Θα κλάψει από χαρά
Όταν κάτω απ’ την επιγραφή
Διαβάσει τ’ όνομα σου


Κυνισμός


Έχασες, είπες
Πως παραιτείσαι, είπες
Κι αλύχτησες γελώντας

Παρ’ όλα αυτά
Η ετυμολογία σε προδίδει

Ξέρεις πολύ καλά
Πως το σκυλί σηκώνεται
Τα δόντια του μας δείχνει
Κι ετοιμάζεται
Σκληρό κι αγέρωχο
Για την επόμενη του μάχη